Wadfilm team op Rottumerplaat

Op de boot

Maanden heb ik er naar uitgekeken en het heeft er nog lang om gespannen of ik er überhaupt naar toe mocht. Maar afgelopen week was het eindelijk zo ver. Samen met cameramannen Melchert Meijer zu Schlochtern en Ruurd-Jelle van der Leij moest ik mij om 8:30 (goeie genade, da’s vroeg vanuit Tilburg) melden in de Eemshaven om vandaar door Rijkswaterstaat te worden overgevaren naar Rottumerplaat.

Sinds begin dit jaar ben ik op verschillende waddeneilanden geweest om geluiden op te nemen voor de nieuwe film van natuurfilmer Ruben Smit. De cameraploeg was hier al verschillende keren geweest en nu was er dan eindelijk toestemming van Staatsbosbeheer, zodat er ook een geluidsman mocht verblijven.

Zo’n overtocht met een cameraploeg is een behoorlijke onderneming. De hoeveelheid apparatuur en voedselvoorraad voor een paar dagen was lachwekkend veel, maar na een boottocht van 1,5 uur kwam het eiland in zicht. Alles werd overgeladen in een zodiac omdat de boot niet kan aanmeren bij het eiland.

Eemshaven

Aangespoelde jonge zeehond pup.

Huiler

Opnemen alsof je leven er van afhangt.

Ik had natuurlijk een flinke lijst met opnames die ik wilde verzamelen in die paar dagen. Er was geen tijd te verliezen. Met het idee dat ik hier mogelijk nooit meer in dit leven terug zou komen ben ik aan de slag gegaan. Slapen kan altijd nog. Ik had meerdere recorders meegenomen zodat ik verschillende geluiden tegelijkertijd kon vastleggen.

Een enorm voordeel van dit eiland is natuurlijk: er woont niemand! Je kunt je spullen dus gewoon laten staan. Dit maakte me de eerste avond al wat te gemakzuchtig waardoor ik mijn set al meteen uit 2 cm water moest vissen. Eb en vloed. Tja, foutje. Gelukkig is alles goed verpakt dus geen schade, maar wel goed op blijven letten.

’s nachts om 2 uur uit bed om weer een set in de duinen te zetten. Ik hoef er gelukkig niet naast te blijven zitten en ga nog een paar uurtjes slapen.

Ongerepte natuur en wildlife

Er zijn maar weinig plekken te vinden in Nederland waar zo weinig mensen zijn geweest als Rottumerplaat. Dat maakt dat een aantal dieren zich nauwelijks iets van je aantrekken. De konijnen kun je bijna oppakken en de zwaluwen rond het huis zag ik nog nooit zo dichtbij. De scholeksters daarentegen waren minder gecharmeerd van ons bezoek en scheren regelmatig luid roepend langs om je te melden dat dit hun territorium is. Ook de noordse sterns en de zilvermeeuwen laten duidelijk merken dat zij hier wonen en ik niet. Wat een prachtige plek is dit!

Het is bijna niet voor te stellen dat men in de jaren 50 van de vorige eeuw het idee had om het hele waddengebied in te polderen. Tegenwoordig is men druk bezig om de eilanden die in rap tempo afkalven te behouden.

Kwelder
Schuilhut

Fysieke uitdaging

Op een eiland waar geen paden of wegen zijn kan het een flinke uitdaging zijn om met je apparatuur te komen waar je wil zijn. Gelukkig zijn mijn recorder en microfoons beduidend minder zwaar dan de camera uitrusting. En het is natuurlijk helemaal niet vervelend om in een natuurgebied rond te lopen waar je verder niemand tegen zult komen.

Ik had me echter wel enorm verkeken in de 100 meter slik waar we op een gegeven moment doorheen moesten. Doordat de laarzen van mijn waadpak zijn bemeten op dikke sokken bleven die zeer grondig in de diepe drek vastzitten. Voor mij een uitdaging om daar weer uit te komen en voor cameraman Ruurd een fijn moment om mij hartelijk uit te lachen.

Dankzij de hulp van vogelwachters Sjoerd en René konden we gebruikmaken van de traktor met aanhanger om met onze spullen aan de andere kant van het eiland te komen.