waterlijken

Waterlijken

Je hebt van die dagen die totaal anders lopen dan je had verwacht toen je ’s morgens uit je bed stapte. Dat overkwam mij onder andere toen ik vorig jaar gebeld werd door Selfmade Films. Mijn vrouw en dochtertje waren een weekend weg en ik had het rijk alleen. Of ik tijd had om die middag in Elst te draaien? Euh, ja. Ik had alleen op dat moment geen auto, dus eerst even mijn broer gebeld of ik zijn auto kon lenen. Vervolgens op de fiets naar hem toe gevlogen om meteen mijn apparatuur op te halen in de studio. Eenmaal in de auto telefoontje 2. Of ik wist wat er gedraaid ging worden? Euh……Nee. De producente wilde me even voorbereiden. Ik moest me namelijk melden bij het NFI om daar een zojuist uit de Rijn gevist te gaan filmen tijdens de sectie en mogelijke identificatie door een schouwarts. Of ik daar problemen mee had? Mijn doel tot deze vraag was alleen geweest om zo snel mogelijk op de locatie te komen, maar dit was even iets anders. Ik zei dat ik dacht van niet.

Eenmaal aangekomen maakte ik kennis met Nelleke Koop een documentairemaakster die bezig was om de mensen in beeld te brengen die zich moeten ontfermen over de waterlijken waarover je met enige regelmaat leest in de krant. Wat volgde is tot vandaag de dag, denk ik, de vreemdste draaidag uit mijn carrière. We moesten ons omkleden om de onderzoeksruimte binnen te gaan. Een politieagent waarschuwde ons voor de geur van het lijk wat we zo zouden gaan zien. Bij het binnenlopen van deze ruimte zagen we een persoon, half ingepakt in een soort plastic, met zijn gezicht naar beneden. Dit feit alleen al ziet er erg vreemd uit. Er kwam een schouwarts binnen en samen met de agenten werd er begonnen met de identificatie van het lichaam. Tot mijn verbazing deed hetgeen ik zag me op dat moment weinig. Ik was me aan het concentreren om mijn werk zo goed mogelijk te doen.  Ik stond pal naast de overblijfselen van iemand te hengelen om te volgen hoe iemand anders ook zijn werk aan het doen was.

Ik zal de details besparen, maar wat me tot op de dag van vandaag het meest is bijgebleven is het gezicht van de man die op tafel lag. Aangedaan door twee weken ronddobberen in het water. Later die dag zaten we met z’n drieën in een wegrestaurant te eten. Om ons zaten gezinnen gezellig met z’n alleen te eten. Wij zaten ons te verbazen over wat we gezien hadden die dag.

Nu is daar dan de documentaire Waterlijken. Gisteren 18 maart uitgezonden en waarschijnlijk binnenkort ook te bekijken op Hollanddoc. Een mooi gestileerd portret van professionals die werk doen wat heel veel mensen niet van hen zouden willen overnemen.

Uitzending gemist

2 antwoorden

Reacties zijn gesloten.